Zaczęło się niewinnie... Ucho Prezesa miało być eksperymentem komediowym, testującym potencjał do żartowania z obecnie rządzącej ekipy. Nie było pewne, czy ktoś chciałby to w ogóle oglądać. Efekt przerósł najśmielsze oczekiwania. Skromny...
Prowokacyjny tytuł książki Dariusza Kosińskiego – Uciec z »Wesela« – nie oznacza, że autor proponuje współczesnym czytelnikom rezygnację z lektury dramatów Wyspiańskiego, ani tym bardziej nie namawia do tego, żeby wreszcie zakończyć...
Mattavilasa, czyli Uroki upojenia, jak przetłumaczyły tytuł farsy autorki przekładu, jest jednoaktową sztuką, której niewielki fragment został dotychczas przełożony na język polski przez prof. dr hab. Bożenę Śliwczyńską (Mahendrawikrama...
Warszawskie sezony teatralne 1945–1949 Tomasza Mościckiego są drugą już pionierską próbą pokazania życia teatralnego stolicy tuż po wojnie, po przychylnie przyjętej kronice Teatry Warszawy 1944–1945. Autor kontynuuje opowieść o warszawskich...
We współczesnym jawajskim teatrze cieni, określanym mianem wayang kontemporer, o którym opowiada ta książka, ponad tysiącletnia tradycja współistnieje z innowacjami wprowadzanymi do przedstawień w ostatnich dekadach. Równie dużym zainteresowaniem...
Andrzej Waligórski (1926-1992) - poeta, satyryk, dziennikarz. Współzałożyciel oraz wieloletni szef magazynu rozrywkowego Studio 202 i współpracownik kabaretu Elita, był jednym z najpopularniejszych polskich artystów. Prezentowany zbiór zawiera...
Autorzy Wobec kanonu nie chcieli podejmować próby wyznaczenia nowego kanonu dzieł czy też zrewidowania tego obowiązującego, tak by wprowadzic do niego nowe w danej dyscyplinie tematy badawcze. Zamiast tego zajęli się refleksją nad sposobami jego...
Wieloaspektowość utworów dramatycznych Bertolta Brechta oraz jego teoria teatru, oddziaływująca dziś na otwarte, postdramatyczne i performatywne praktyki inscenizacyjne, staje się otwartym i budzącym ciekawość obszarem poszukiwań badawczych....
O dramacie poetyckim, jego istocie i wyróżnikach, dyskutowano i pisano wiele. Przede wszystkim stawiano pytania, czy powinien być rozpatrywany w kontekście wyznaczników gatunkowych, czy może raczej historycznoliterackich, będąc każdorazowo zjawiskiem...
Punktem wyjścia tych rozważań było dostrzeżenie praktyk artystycznych, które z różnych obrazów kompilują, dekomponują i negują dotychczasowe teorie perfomatywności.